"ยามค่ำ"...!!!

. ฟ้าสีฟ้า หม่นไป เหมือนในฝัน ดวงตะวัน ทาบลง ตรงเหลี่ยมเขา เมื่อหมอกควัน เหมือนฉากจาง ดูบางเบา ไม้ทอดเงา รายร่าง อย่างอ่อนใจ . แสงยามบ่าย คล้ายฟ้า ตากผ้าอ้อม แดงแดดย้อม สาดทับ กับยอดไผ่ แพรผืนดำ กำลัง คลุมบังไพร ถักทอใย ขึ้นห่มฟ้า คราไร้จันทร์ . ได้แต่รอ ให้ดาว พร่างพราวฟ้า เพื่อนำพา สองดวงใจ เฝ้าใฝ่ฝัน ส่งคำตอบ ข้ามขอบฟ้า มาหากัน ชี้ชมนั่น ดาวสวย ด้วยอยู่ไกล . ดาวคันไถ อยู่ที่โน่น กลางโพ้นฟ้า เคียงคู่อยู่ ด้านขวา ดาวลูกไก่ ดาวคันชั่ง ลอยคว้าง ห่างไกลไกล เหมือนดวงใจ  เหงาเหงา  เราคนคอย . ฟ้าสีฟ้า หม่นไป ไม่เหมือนฝัน ดวงตะวัน ทาบเงา ดูเหงาหงอย เมื่อไฟควัน หมอกเคลื่อน ดูเลื่อนลอย ใจคนคอย จึงฝันคว้าง เหมือนอย่างเคย ........... คน กุลา บ้านแม่แลบ  แม่ลาน้อย  แม่ฮ่องสอน

โศกาดูร.....!!!

คน กุลา

. เหงาเศร้าสุดห่วงดวงใจเอ๋ย คำใดเอ่ยเล่าจะอ้างอย่างถวิล แต่วันนั้นตราบวันนี้ชั่วชีวิน ดุจแผ่นดินเยียบว่างกลางแสงจันทร์ . บนหนทางพร่างดาวบนราวฟ้า หลงเพ้อว่ายอดกมลอยู่บนนั้น หวังและฝันปลอบใจไปวันวัน ทำได้เพียงเท่านั้นฤาขวัญเอย . หากทำได้หมายใจเอาไว้ว่า อยากสลักนภาแผ่นแทนคำเผย จารึกในคืนวันผันผ่านเลย เพื่อทรามเชยงามชื่นได้ตื่นชม . ขวัญเจ้าใยจากไปแสนไวนัก ยังทอถักใยฝันไม่ทันสม ปล่อยใจดวงหนึ่งคว้างกลางสายลม หนาวเหน็บพรมพร่างพร่างน้ำค้างพราย . จงรอพี่ที่นั่นนะขวัญจ๋า รอเวลาแห่งนิรันดร์เคยมั่นหมาย ที่ที่ความผูกพันมั่นไม่คลาย แม้ความตายมิอาจพราก...เราจากกัน

สวนสวรรค์..ในวันลา..!!!

............. ฟ้าเหลือบสีเลื่อมลายเหมือนสายรุ้ง เราเหมือนมุ่งหมายมาหาความฝัน สาดฟ้าสางรางรำไรในหมอกควัน เหมือนย้ำฝันวันที่มีนมนาน . ลมเช้าพรายระบายห่มบ่มสายหมอก เคลียล้อหยอกผกาบุปผาหวาน เสียงดุเหว่าแว่วร้องก้องกังวาน เหมือนเรียกขานโหยหาสัญญาใจ . หนาวลมหนาวคราวที่มีเราอยู่ ช่อบัวชูดอกบานก้านไสว กลีบไม้แย้มเบ่งบานบนลานใจ แซมเขียวใบสีละลานยามผ่านชม . สวนสวรรค์ไม้หลากสีที่ได้เห็น บานช่อเป็นภาพเมื่อมีสีผสม ยิ่งหลากสียิ่งเย้ายวนให้ชวนชม พอได้ข่มหม่นสีหมอง..วันต้องลา ...................คน กุลา

หวังใดเล่า......เจ้าขุนทอง...???

. ฟ้าทั้งฟ้ายังคงหม่นบนฟากฟ้า เราจากมาไกลมากจากไหนนี่ และจะไปหนใดในปฐพี อาจบางทีรู้บ้างเพียงลางเลือน . บนหนทางที่ผ่านม่านวิโยค บทโศลกบทไหนร่ายไม่เหมือน ท่ามฝันเอยเคยเคว้งคว้างกลางแสงเดือน และเลือดเพื่อนเปื้อนสาดรินราดดิน ผู้ปกครองคนไหนเล่าเจ้าใฝ่หา ระบอบใดในโลกาเจ้าถวิล หรือเพียงฟังหลายหนจนเคยชิน ทั่วธานินทร์เจ้าจึงกล้ามาไม่เกรง . หรือเจ้าสุดทนทานการกดขี่ หรืออยากหนีห่างไปใครข่มเหง ไม่อยากให้เกิดกรรมมายำเยง กับบทเพลงบทจบการรบรา . จึงเลือกเดินหนทางกลางเหตุผล เดินร่วมคนจังจริงอหิงสา แม้อาจถูกคุกคามตามบีฑา จากมาราสมุนถ่อยคอยรอนราน . หวังสิ่งใดตอบได้ไหมเล่ามนุษย์ ประเสริฐสุดกว่าสัตว์ดิรัจฉาน เรียนรู้การพัฒนามานมนาน หรือเพียงพล่านพล่ามใจไปวันวัน . หรือยังทำทุกอย่างกว่าบางสัตว์ เพื่อครองรัฐจึงเหยียบย่ำย้ำหฤหรรษ์ หรือเพียงกลบเกลื่อนหน้าสารพัน หากฆ่ากันยิ่งกว่าสัตว์อนาถใจ .................. คน กุลา

"พรายโลกีย์"....!!!

. โพทะเลเซกิ่งทิ้งดอกย้อย จากเรียวรอยเขียวจัดสบัดไสว ริมถิ่นร่องท่องมาชลาลัย หล่อเลี้ยงในลุ่มน้ำตำนานเมือง . ลานท้องทุ่งคุ้งน้ำต่ำลาดโล่ง สะพานโค้งยาวทอดลอดฟ้าเหลือง พร่างแสงไฟราวสะพรั่งมลังเมลือง สืบเป็นเรื่องเล่าขานต่อกันมา . ไม่เคยเยือนยามคราได้มาพบ เป็นคำรบแรกก็รักเสียหนักหนา ย่านสำโรงโค้งเว้าเจ้าพระยา หรือเพราะว่าสมิงพรายคอยร่ายมนต์ . ในอดีตแห่งกาลโบราณล่วง ยามผ่านห้วงน้ำแก่งทุกแห่งหน มักดูดฝืนกลืนกินชีวินคน ดังผีดลใจโฉดโหดโหงพราย . มาบัดนี้ผีพรายหายไปไหน มีแต่ไฟสาดระยิบกะพริบสาย กับอนงค์องค์เอวอวดเรียงราย แทนโหงพรายยุคใหม่ในเมืองกรุง . ผีพรายเฮี้ยนยังมีที่พำนัก ผีพรายรักไม่มีที่เห็นทียุ่ง ผีพรายกามลามกระจายร้ายนังนุง ราตรีคลุ้งคาวโลกีย์...หยามผีพราย......!!! . คน กุลา .....................

ผู้บุกเบิก..!!!

............. . ฟ้าคล้ำครามเหลืองรายระบายสี ดังลับลี้ลึกล่วงสู่ห้วงฝัน ดินแดนใดซ่อนบังหลังตาวัน ที่ผุดพลันขึ้นมาในราตรี . ดวงตะวันสาดแดงดูแรงร้อน ลับเหลี่ยมสิงขร ณ ตอนนี้ เหมือนจะบอกเรื่องราวคราวเคยมี คงก่อนที่คืนอีกครั้งหลังรุ่งราง . หมู่แมกไม้ยืนซึมเซาเหงาเงียบเงียบ สายไฟเลียบโยงหย่อนคล้อยพาดห้อยขวาง ฟ้าเริ่มมืดชืดเย็นไม่เห็นทาง ไฟเริ่มพร่างสาดแสงขับแต่งเติม . ดาวบางดวงมาเกี่ยวนิ่งกลางกิ่งฟ้า รอเวลาหมู่ดาวพราวแสงเสริม เหมือนผู้กล้าที่ย่ำถางต่อทางเดิม ก่อนจะเพิ่มเพื่อนร่วมทางอย่างที่เป็น . ฟ้าคล้ำครามเหลืองรายระบายสี ดังลับลี้ลึกล้ำตามที่เห็น เมื่อราตรีดาวพร่างกลางแสงเพ็ญ สดใสเย็นย้ำใจกล้า...ให้ฝ่าเดิน . คน กุลา .............