"พรายโลกีย์"....!!!

. โพทะเลเซกิ่งทิ้งดอกย้อย จากเรียวรอยเขียวจัดสบัดไสว ริมถิ่นร่องท่องมาชลาลัย หล่อเลี้ยงในลุ่มน้ำตำนานเมือง . ลานท้องทุ่งคุ้งน้ำต่ำลาดโล่ง สะพานโค้งยาวทอดลอดฟ้าเหลือง พร่างแสงไฟราวสะพรั่งมลังเมลือง สืบเป็นเรื่องเล่าขานต่อกันมา . ไม่เคยเยือนยามคราได้มาพบ เป็นคำรบแรกก็รักเสียหนักหนา ย่านสำโรงโค้งเว้าเจ้าพระยา หรือเพราะว่าสมิงพรายคอยร่ายมนต์ . ในอดีตแห่งกาลโบราณล่วง ยามผ่านห้วงน้ำแก่งทุกแห่งหน มักดูดฝืนกลืนกินชีวินคน ดังผีดลใจโฉดโหดโหงพราย . มาบัดนี้ผีพรายหายไปไหน มีแต่ไฟสาดระยิบกะพริบสาย กับอนงค์องค์เอวอวดเรียงราย แทนโหงพรายยุคใหม่ในเมืองกรุง . ผีพรายเฮี้ยนยังมีที่พำนัก ผีพรายรักไม่มีที่เห็นทียุ่ง ผีพรายกามลามกระจายร้ายนังนุง ราตรีคลุ้งคาวโลกีย์...หยามผีพราย......!!! . คน กุลา .....................